The best things in life are for free!

15 May

Hoe meer mensen op een kluitje zitten, hoe minder verdraagzaam men is zou je denken. Tegelijkertijd weet ik dat dit niet altijd waar is. Kijk naar mensen in Aziatische landen als India, Bangladesh, Thailand etc. die vaak hutje aan mutje zitten en dat lijkt prima te gaan. Of zal het zo zijn, dat mensen die niks hebben (behalve elkaar), ook niks hebben om ruzie over te maken.

Het thema is verdraagzaamheid. Verdraagzaamheid heeft volgens mij te maken met cultuur en het geloof dat je als mens meekrijgt. Als je opgegroeid bent in een wereld waar je geleerd wordt om op spirituele wijze in balans te zijn met je innerlijk en je omgeving dan ben je minder gauw geneigd te klagen over het weer of dat je wifi verbinding er even uit ligt. Nog niet zo lang geleden stond Nederland als land bekend om haar kernwaarden en dat was: verdraagzaamheid, gastvrijheid, vlijtigheid, zuinigheid en burgelijkheid. Wij die alles hebben (de een nog meer dan de ander) klagen wel over het weer, slechte wifi verbinding, eigenlijk over alles.

Op leiderschapsniveau zien we op dit moment (te) veel wereldleiders die streven naar macht en dominantie ten opzichte van andere volkeren die anders leven en denken. Dit heeft te maken met verdraagzaamheid ingegeven door intelligentie. Te weinig intelligentie uiteraard.  Maar ook dichterbij huis zien we onverdraagzaamheid in wijken en buurten in ons land toenemen. Daar waar de multiculturele samenleving de hoogste dichtheid kent, zijn de problemen het grootst. Een mens is en blijft een kudde- en gewoontedier die het liefst de gebaande paden opgaat, vasthoudt aan tradities en niet snel ´out of the box´ denkt. Het smeermiddel dat moet zorgen dat alles goed samen gaat is verdraagzaamheid (geven en nemen). En met geven heeft de mens als soort moeite mee.

Als ik kijk naar de drukte afgelopen weekend na Hemelvaart dan ben ik geneigd te denken dat een groot deel van de bevolking zijn medicijnen niet op tijd heeft gehad. Ik zag mensen geërgerd een plekje te bemachtigen op een te volle parkeerplaats. Uiteraard is dat de parkeerplaats het dichtst bij d plek van bestemming. Stel je voor dat je 100 a 200 meter verder moet lopen! Er waren gefronste wenkbrauwen wanneer het terras vol was. Er was wel plek om sommige terrassen maar daar werd je niet gezien. Her en der zaten scheve gezichten omdat de bestelling een paar minuten te laat is.  Ik constateerde dat er flink werd voorgekropen als er een extra kassa open ging toen ik bier en aanverwante consumptiespullen ging halen bij de buurtsuper. En ´s avonds hoorde en rook ik witte mensapen elkaar afbekken bij de BBQ omdat het vlees was aangebrand of dat er dusdanige rookvorming was ontstaan zodat de lokale brandweer moest uitrukken wegens brandgevaar.

Onze samenleving lijkt alleen maar gekker te worden. U hoeft het overigens niet met mij eens te zijn maar dit terzijde. Constateren en mopperen is één ding. Begrijpen en verklaren is meer mijn ding.

Ik zie een trend tussen economische voorspoed en het gedrag van het menselijke soort op dit moment. Ooit was er een klinisch-psycholoog Harold Maslow die ordening van behoeftes beschreef op de persoonlijke groei en motivatie van mensen om ze te begrijpen. Deze theorie is beschreven in WO II in 1943. Dit was nog aan de vooravond van het Marshall plan, das Wirtschaftwunder en de automatisering en digitalisering van onze maatschappij.

Wat Maslow niet wist was dat een groot deel van de bevolking heden ten dage zijn eigen groente niet meer hoeft te verbouwen, de was niet met de hand hoeft te doen, we rijden met auto´s (vaak twee) naar scholen, sportvelden, de sportschool (vaak op fiets afstand) en we vliegen gemiddeld twee keer per jaar met het vliegtuig van a naar beter. We gooien de achterklep open bij de Mega Stores en binnen no time is de koelkast, vriesvak en wat het iets meer zij tot de nok gevuld met zuipen en vreten. Een smartfoon is een primaire levensbehoefte geworden en we hebben allerlei apparaten die het werk voor ons doen, want gemak dient de mens. De werkweek is niet meer fulltime en de meesten van ons zijn niet meer lichamelijk moe van het werken. Onze behoefte zijn meer dan bevredigd volgens het model van Maslow.

Wat ons rest is nog meer vrije tijd….en is ledigheid niet des duivel oorkussen?

We hebben steeds meer tijd, vrije tijd! Tijd om te shoppen, tijd voor nog een vakantie, tijd om naar de kroeg of een concert naar en festival, tijd voor allerhande feestjes, bbq’s en ga zo maar door. We komen tijd tekort! Tegelijkertijd moeten we natuurlijk wel even foto´s en filmpjes maken van onze vrijetijdsbesteding anders denkt men dat met je saai bent en/of geen vrienden hebt (stel je eens voor zeg). We kijken graag naar onszelf en nog liever naar anderen. We profileren ons op sociale media als onherkenbaar gefotoshopte reality soapsterren.

Wat brengt dit ons allemaal?. Worden we gelukkiger, vriendelijker, dankbaarder? Ik zie het tegenovergestelde. We zijn sneller geïrriteerd dan 15-20 jaar geleden en recent onderzoek wijst uit dat we ons steeds meer onbehagelijker voelen in onze eigen leefomgeving. Depressiviteit schijnt volksziekte nummer 1 te gaan worden. We zijn verdeelder dan ooit als het gaat om de politieke en maatschappelijk figuren als presidenten, politici, Sinterklaas en zwarte Piet en het Koningshuis (met name wat het kost). De (zee)helden van vroeger en nu staan ter discussie en de blanke man is ineens de boze witte man? Er zijn steeds meer verwarde personen #metoo, incidenten en aanslagen! Why, waarom en waardoor?

Ik denk dat we aan het model van Maslow moeten toevoegen welk gedrag hoort bij welke fase van behoefte in de pyramide om situaties beter te begrijpen. We moeten van onszelf leren. Als al onze behoeften bevredigd zijn dan gaan we naar de sodemieter net als de Sodemieten (Sodom en Gomorra) en/of onstaat er een Grieks drama. Misschien ben ik de weg kwijt en zijn we als volk(eren) op de goede weg? Niets wijst daar op. Ik werk aan mezelf door prikkels uit zetten en dat begint met stemmingmmakende praatprogramma´s als Jinek, Pauw en DWDD in de ban te doen. Ik kijk niet meer. Waarom mezelf kwellen door het wereldleed door de beeldbuis mijn huiskamer in te laten als het ik het toch niet kan veranderen?

Tot zover mijn betoog en terug naar het begin.

Wat deed ik dan het afgelopen weekend? Ik was lekker zen aan het klussen. Daarvoor moest ik een paar keer de ringweg op, deels door de stad naar de bouwmarkt en zag wat ik hierboven beschreef en plakte wat beelden van afgelopen Koningsdag en 5 mei erbij. Als ik mijn tuin bezig was en keek ik om me heen, dan zag ik dat het goed was. Ik zag geen Trump, Poetin of Kin Jung Un. Ik zag normale mensen die normale dingen doen als de auto wassen, de tuin doen of lekker wandelen of fietsen. ´S avonds heb ik onze tuin samen met mijn vrouw genoten van het mooie weer, de tuin, het gezang van een merel en het geklater van de fontein in ons vijvertje.

Moraal van het verhaal…alles is niet wat het lijkt en de digitale wereld wat ooit zo mooi leek een is een poel des verderfs aan het worden. Een riool van stemmingmakerij, nepberichten, nepnieuws en nepmensen. Helaas hoor ik daar ook nog bij maar daar ga ik wat aan doen, ik weet alleen nog niet hoe?

Fijne overpeinzing en vergeet niet te genieten van de dingen die je al hebt want,

The best things in life are for free!

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: