Jezusmina!

6 Apr

Heeft u ook zo genoten van ‘The Passion’ van de publieke omroep? Ik heb bewust niet gekeken maar meer genoten van de reacties op twitter #TP2015 en de commentaren links en rechts. Het is een feit, Pasen is net zo commercieel geworden als Kerst. Niet alleen vreten we ons helemaal ongans, ook moet er massa vermaak zijn voor het volk. Het past in de Romeinse traditie. U weet wel, het volk dat nomaden en joden opjaagde en Jezus Christus vermoorde.

Jezus is opvallend populair onder de atheïsten. We mogen zeggen dat Jezus een cultheld is geworden nu de plebs hem hebben omarmd. Het was voor mij een verrassing en een teleurstelling tegelijk dat Danny de Munck in 2012 de rol van Jezus vertolkte. Op dat moment heb ik vraagtekens gezet bij de bedoeling van ‘The Passion’ als event. Ofwel, ik ben afgehaakt. Het moet niet gekker worden, Ciske de rat als Jezus:-).

Maar nu even alle gekheid op een stokje. Waar het mij omgaat is dat BN-ers alles eraan doen om ‘in beeld te zijn en te blijven’. Je moet toch minimaal een ambassadeur zijn van een stichting van een ernstige spierziekte of kinderkanker anders tel je niet meer mee. Ik weet het, dit is nogal een uitspraak. Lieve mensen, bekende Nederlanders kunnen toch ook hun diensten aanbieden aan goede doelen stichting zonder dat de media daar iets van meekrijgt? Het leed hoeft toch allemaal niet zo uitgevent te worden? Wat ik als absoluut dieptepunt ervaar is ‘Johnny de Mol goes down’. Bij Johnny jr en sr gaat niets down maar up. Het gaat de ‘Molletjes’ om de kijkcijfers en de poet en het doel heiligt de middelen? Soms denk ik weleens: ‘mens erger u niet, verbaas u slechts’. Ik doe mijn best maar het lukt niet altijd.

Mijn boodschap als semi-Christen is: beleef de Christelijke feestdagen wat ingetoger en soberder als je het echt wilt ervaren. Verdiep je in het verhaal en de diepere boodschap. Geloof me, in het jaar 0 en 33 waren er respectievelijk geen Kerstdiners of overdadige Paasbrunches. Laats staan muziekfestivals en/of auto- en meubel Paasshows. Droog brood was er wel genoeg enzo.

Als ik wat meer tijd heb zal ik wat meer nuance aanbrengen in deze boodschap. De kern van de boodschap blijft hetzelfde. Ga wat leuks doen met de feestdagen, geniet van je vrije dag en mag het een beetje minder aub…

De nieuwe verzetshelden

12 Mar

Column van Kustaw Bessems

Wat is het toch jammer dat we nu al zeventig jaar niet meer worden bezet door de nazi’s. Wat worden ze gemist. Niet door iedereen misschien. Maar wel door het verzet. Want geef toe, je zomaar in het luchtledige verzetten heeft iets buitengewoon onbevredigends. Antifascist zijn, dat gaat gewoon heel lastig zonder een fascist binnen handbereik.

Des te groter moet ons respect, ja onze bewondering zijn voor de verzetshelden die er onder deze barre omstandigheden toch wat van weten te maken. Zo zijn er onverschrokken lieden, de februaristakers hadden er nog een puntje aan kunnen zuigen, die naar het huis van een PVV-kandidaat gaan en zonder dat iemand het ziet, daar dan allemaal dingen op schrijven. ‘PVV fascistisch’, bijvoorbeeld. Of ‘hier wonen moslimhaters’. Met rode verf, in kloeke letters. Verzetsletters mag je wel zeggen.

Maar dat is niet alles hoor. Deze ondergrondse is heus voor geen kleintje vervaard. De dappersten onder de dapperen gooien bij PVV’ers stenen door de ruit. Hadden ze van dit kaliber destijds maar op de Grebbeberg gestaan, wij hadden verzet überhaupt nooit nodig gehad.

Nu hoor ik u denken: geef ik niet wat te hoog op van deze heldenmoed? Is het niet een beetje klein bier allemaal? Maar dan vraag ik u toch het u voor te stellen. Dat u ’s ochtends wakker wordt en dat uw hele huis is ondergeklad. Dat u uw kinderen erlangs loodst misschien, op weg naar school. Dat u beseft dat iemand in uw tuin bezig was terwijl u sliep. Of dat u in uw woonkamer zit en uit het niets klinkt een enorme knal, gevolgd door glasgerinkel. Ik wil wedden dat u niet vaak iets meemaakt dat zo’n inbreuk is op uw persoonlijke levenssfeer, dat u zo intimideert.

Dan zegt u misschien: maar dit verzet is toch niet zo indrukwekkend als dat van ’40 – ’45, want de huidige leden lopen erg weinig risico. Ze kunnen bijvoorbeeld helemaal niet in een werkkamp worden geïnterneerd of gefusilleerd of zo. Goed, daar heeft u een puntje. Maar vergeet niet dat dit aan deze antifascistische mannen en vrouwen van stavast niet ligt hè. Zij zijn er klaar voor, zij zijn bereid, het zijn de fascisten die maar geen fatsoenlijk tegenspel willen bieden.

En dat is al langer lastig. Of ze nu een brandende lap door de brievenbus duwen van een ambtenaar op economische zaken, een bomaanslag plegen op het huis van een staatssecretaris of op een partijvergadering, of ze nu een lijsttrekker afschieten – sjonge wat een rijke traditie heeft radicaal links eigenlijk op dit vlak hè, je kan nog wel even doorgaan – enfin, wát ze ook doen, het blijft een beetje behelpen.

En het is begrijpelijk dat straks als de herdenkingsperiode aanbreekt de gedachten in de eerste plaats weer zullen teruggaan naar de gruwelen van toen, maar het geploeter van het naoorlogs verzet nu is ook iets waar we best wel eens met compassie bij mogen stilstaan.

Image

Vier je tieten!

27 Jan

BRITAIN-MEDIA-MODEL
Een column van Marianne Zwagerman

Freddy Heineken nam geen vrouwen aan, tenzij ze bloedmooi waren.

Geen ambitieuze (zaken) vrouw maakt zich nog druk over zo’n stukje. De emancipatie is afgerond. De hoofdredacteur van het zakenblad Quote is nota bene zelf een lekker blond wijf. Het glazen plafond bleek een hoax. Vrouwen kunnen tegenwoordig alles bereiken wat ze willen. Dat wil zeggen, in westerse landen. Hier. Maar ook in de UK bijvoorbeeld.

Daar was vorige week weer commotie over de blote borsten op pagina drie (page3 girls) van The Sun. Even leek Rupert Murdoch, de bejaarde rechts-radicale eigenaar van The Sun te zwichten voor de jarenlange protesten van feministen die nog niet doorhebben dat de oorlog waar zij nog in vechten al lang voorbij is. Maar na twee dagen afwezigheid doken de tieten gelukkig weer op. Gelukkig ja, want ik denk we juist nu meer dan ooit bloot nodig hebben in de krant.

Kranten zijn dragers van onze westerse cultuur en beschaving. Een beschaving waar bloot al lang samen gaat met alle andere dingen waar wij hier in vrijheid van genieten. De enige manier om je te wapenen tegen mensen die jouw beschaving om willen duwen en jouw vrijheid in willen perken is precies te blijven doen wat je deed. Niet dat eindeloze meehuilen met mensen met een vergrote slachtofferklier.

Zo’n tv uitzending over vrijheid vorige week bij de NPO slaat natuurlijk nergens op. Preaching to the choir. De wannabe jihadisten en andere radicaliserend tuig hebben de NPO niet geprogrammeerd op hun afstandsbediening. Die kijken niet naar Wie is de Mol. Ze zijn de mol. Met hun schotels vanuit Bos en Lommer gericht op Arabische zenders die aan de lopende band propaganda verspreiden.

Laten wij er vooral tegenover zetten waar we jaren voor streden. Je kunt hier als vrouw alles bereiken. En je mag ook nog steeds alleen maar een lekker wijf zijn als je daarvoor kiest. Hup, met je tieten in de krant. Een deel van die pagina drie meisjes boerde trouwens bijzonder goed. Katie Price woont bijvoorbeeld op een zelf bij elkaar verdiend landgoed waar menig CEO alleen maar van kan dromen.

Vier je vrijheid! En vier je tieten!

Dromen mag

7 Nov

Bordercollies draafden achter schapen op het uitgestrekte veld
Mooie plaatjes heb ik hier geschoten en menigeen stond versteld
Een reigerkolonie maakt ook dit jaar nog haar nest
In het bosje bij Zandhove, dat er nog rest
Eekhoorns zie je op sommige dagen de boom inschieten
Om hier te mogen wandelen is elke keer genieten
Vorig jaar vertoefde hier nog regelmatig een ooievaar
Volgend jaar taalt hier geen mens meer naar
Een buizerd vliegt nog steeds hoog in de lucht
Maar de hazen en konijnen zijn grotendeels gevlucht
Al deze dieren zag ik regelmatig in dit unieke stukje natuur
Maar dat vertrouwde beeld is nog slechts van korte duur
Er staat een groot reclamebord dat zegt dat ‘dromen mag’!
Ik zie machines, een bouwkeet even kort een beeldverslag
De mens heeft zijn visitekaartje weer eens afgegeven
Dromen mag, maar was het daar maar bij gebleven
Nieuwe mensen zorgen straks voor een drukte van belang
De dieren zullen erdoor verdwijnen ben ik bang
Het boerenpad is deels al weg en voorgoed geasfalteerd
Op de nieuw aangelegde invalsweg staan al auto’s geparkeerd
De omgeving van de Oude Mars met haar monumentale boerderij
Was een unieke biotoop als ware het een levend schilderij
Het valt mee hoor ik mensen zeggen die geen oog hebben voor natuur
Er komen mooie villa’s ervoor terug, maar de prijs is duur
Een paar kavels zijn verkocht, maar het merendeel is nog vacant
Blinde ambities hebben het weer gewonnen van het gezond verstand
Het boerenland met bossen erom heen was een erfenisje van weleer
Verpatst door de gemeente Zwolle aan de welgestelde mevrouw en/of meneer
Ik fiets weer verder en gelukkig heeft mijn hond niets door
Ik kan het ook niet helpen, ik heb er ook geen woorden meer voor

Reinier Vegter

(maart 2011, gedicht over Villapark ‘Dromen mag’ op de Oude Mars te Zwolle-Zuid)

Lekker bakkie!

7 Oct

(geplaatst in de Swollenaer d.d. 6-10-2014)

Zwolle heeft er een koffiehuis bij. Afgelopen zaterdag gelijk een cappuccino gescoord bij de nieuwe vestiging van Starbucks. De keuze in soorten koffie met verschillende smaken is voor mij een beetje ´too much´. Ik moest ineens denken aan een citaat uit de film Forrest Gump: “Life is like a box of chocolates, you never know what you gonna get. Inderdaad, als liefhebber van koffie weet je nooit wat je voorgeschoteld krijgt. Niet zozeer in Zwolle want bij diverse horecagelegenheden kun je een goede kop koffie of cappuccino scoren. Als je onderweg bent wordt het al lastiger. Tankstations hebben automaten waar van alles uitkomt en ze durven gerust € 1,5 of meer te vragen en vaak is het een matig bakkie bittere troost met melk geschuim. Op vakantie wordt het nog lastiger. Zeker in de toeristische gebieden in Zuid-Europa is een cappuccino vaak een grote teleurstelling. Italie uitgezonderd. Naast aroma en temperatuur is de grootte van het kopje voor mij ook bepalend voor de smaak. Als ik een soepkom met koffie voorgezet krijg haak ik af. Ik bestel liever twee kleine kopjes dan één grote. En wat dacht u van het melkschuim? Soms is het al ingezakt voordat je een slokje neemt. In het ergste geval krijg je een klodder slagroom in je koffie als je vraagt om een cappuccino. Ook deze zomer hebben we dat in Portugal mogen ervaren. In de mondaine badplaats Vilamoura was het wel weer genieten geblazen en niet alleen van het uitzicht. We kwamen terecht op het lounge terras van de Portugeze oud-international Luis Figo. Voor weinig een goede cappuccino gehad, heerlijk! Ik zie dat mijn koffie op is en ik kijk nog even op de koffiekaart van Starbucks. Tja, wat een boer niet kent dat vret ie niet. Kortom, ik neem nog een van hetzelfde, Cheers!

De beer is los!

8 Aug

Moeten we sancties nemen tegen Rusland? Ja, het gedrag van Rusland (lees Poetin) kunnen we als moderne beschaving niet langer meer tolereren. Poetin heeft een totaalregime om zich heen gecreëerd met ja-knikkers waar alleen zijn mening nog telt en de gewone man wordt dom gehouden door de staatstelevisie. Andere meningen en opvattingen worden niet getolereerd en zelfs hardhandig de kop ingedrukt. Lees het verhaal van zakenman Michail Chodorkovski en de rillingen lopen u over de rug. Tot zover zou je kunnen zeggen dat dit Binnenlandse aangelegenheden zijn en dat wij er ons niet mee moeten bemoeien. Maar dat er zaken gebeuren binnen het Kremlin die het daglicht niet kunnen verdragen is wel duidelijk. Overigens gebeuren dit soort politieke spelletjes ook in Europa en in de Verenigde Staten maar op minder grote schaal en minder opzichtig. Maar waar macht is, daar is ook corruptie.

Al jaren is ergernis over de rol die Rusland op het wereldtoneel in conflicten speelt. Bijvoorbeeld het binnenvallen in Georgië in 2008, het structureel blokkeren (vetorecht) van VN resoluties tegen Syrië, het stelselmatig wapens leveren via achterdeuren in brandhaarden in de wereld en zo kunnen we nog wel doorgaan. Het binnenvallen van De Krim was de druppel die de emmer deed overlopen. Dit was wederom een schending van het verdrag van Genève door het niet erkennen van landsgrenzen van soevereine staten. Het neerhalen van vlucht MH17 betekende dat de Internationale gemeenschap zich niet meer kan verschuilen achter woorden maar sancties moet nemen. We kunnen niet anders willen we onze normen en waarden die we Internationaal hebben afgesproken nog serieus nemen!

Is het verstandig om sancties af te kondigen tegen Rusland? Nee, het is niet verstandig maar we zijn het moreel verplicht tegen hen die onderdrukt worden en gevallen zijn in de strijd tegen dit regime. Of dit het middel is om Rusland op andere gedachten te brengen vraag ik me af? Vergeet niet dat Rusland andere normen en waarden heeft dan wij in het Westen en zeker in Nederland. Hun hardvochtigheid en starheid (zeg maar barbaars gedrag) hebben we gezien in Oekraïne en hoe men omging met de gevallenen en de nazorg op de crashsite. Weliswaar waren hier de separatisten de baas maar overal zagen we hand van Poetin hierin. De vraag is: krijg je Rusland op de knieën? Nee, daarvoor is het te land te groot, te sterk en te trots. We zien wel dat de beurzen in Rusland in het rood duiken, de roebel in waarde daalt en er een serieuze kapitaal vlucht is uit Rusland als gevolg van de sancties. Ook al ziet het er niet goed uit voor Poetin, een kat in nauw (en zeker een Russische) maakt rare sprongen!

Tot slot ben ik wel van mening dat nu we unaniem zijn in het afkeuren van het gedrag van Rusland/Poetin in de vorm van economische sancties we ook schouder aan schouder moeten staan om de effecten die het heeft voor de Staat en de Nederlandse ondernemers met elkaar te dragen. Rusland heeft een totaal importverbod afgekondigd op producten uit de EU van groente, fruit, vis, vlees en zuivel. Hiermee raakt hij de VS en vooral de EU maar ook zijn eigen burgers! Voor Nederlandse ondernemers moeten er compensatie komen. We moeten solidair zijn met elkaar want de volgende keer treft het jezelf op een of andere manier. Met een tijdelijke belastingvehoging om de schade te compenseren heb ik geen moeite mee. Mijn mening is wel, dat nu er een statement is gemaakt we weer met Rusland in gesprek moeten om te zorgen dat deze sancties van tafel gaan en om te komen tot een soort omgangsregeling. Waar het nu omgaat is, wie is in deze kwestie de verstandigste!?

Er komen spannende tijden aan en hopelijk houden we allemaal het hoofd koel. Een WO III heeft niemand wat aan. Mijn gevoel zegt dat Poetin daar schijt aan heeft en hij graag zijn naam in de geschiedenis boekjes wil zien in het rijtje Lenin, Stalin en Poetin. Kortom, de (Russchische) beer is los en wie houdt hem in bedwang?

До́брый день (goedendag)

Een schril contrast

29 Jul

Een schril contrast (geplaats in De Swollenaer d.d. 28 juli 2014)

Of ik een column wilde schrijven. Ik had een paar dagen geleden wat woorden op papier gezet maar die tekst kan de prullenbak weer in. Niet omdat het geen goed verhaal was maar het gaf geen pas met wat er de afgelopen dagen is gebeurd. We schrijven woensdag 23 juli 2014 en het is een stralend blauwe zomerdag. Althans, zo lijkt het. Toch voelt het alsof er een onzichtbare grauwsluier over alles en iedereen heen hangt. Een gevoel van onbehagen dat niet past bij deze dag, die een onbekommerde vakantiedag zou moeten zijn. Er is een ramp gebeurd, zeg maar gerust een aanslag. Vlucht MH17, op weg naar Kuala Lumpur met aan boord mensen die op vakantie gingen, mensen die familie wilden bezoeken, mensen die op doorreis waren, werd op donderdag 17 juli 2014 boven Oekraïne uit de lucht en uit het leven geschoten. Het gevoel van verdriet, machteloosheid, onbegrip en woede die door deze aanslag omhoog kwam, was begrijpelijk. Deze emoties werden versterkt door de tv-beelden van wat er op de crashsite gebeurde en wat er niet gebeurde. De houding van de aanwezige gezaghebbers die geen menselijkheid toonden en liever oorlog wilden voeren dan hulp bieden, stuitte ons allen enorm tegen de borst. Ik kan me niet voorstellen hoe iemand zich moet voelen die een kind, familielid of vriend is verloren. Het zal enige tijd duren voordat we deze gruwelijke aanslag een plek kunnen geven. Voor sommigen zal het nog lang een open wond blijven die hopelijk door de tijd enigszins geheeld kan worden. Ik kan er nog heel veel woorden aan besteden maar ik heb denk ik genoeg gezegd. Eigenlijk is dit geen column maar mijn manier om mijn oprechte deelneming te betuigen. Woensdag was een dag van Nationale rouw in verband met de herdenking van hen die omgekomen zijn in de vliegramp MH17. Om 16:00 waren we allemaal een minuut stil. Hopelijk wordt deze stilte langzaam doorbroken door het geluid van leven. Want het leven gaat door ook al lijkt alles daar nu even in een schril contrast mee te staan. Sterkte…